پترات های یک مغز کرم خورده

نیمکت چوبی قدیمی که سرتاسرش را خاک بلعیده است. رنگ پریده و زوار در رفته، ظاهرش داد می زد مدت زیادی است که او را اینجا گذاشته اند و رفته اند.انگار می خواهد چیزی بگوید. درونش را می شود فهمید. پر است از داستان های هزاران نفر که روزی قسمتی از زندگی خود را با او گذرانده اند. انگار دلش می خواست کسی کنارش بنشیند و او لب به سخن باز کند و بگوید هرچه در این سال ها دیده و شنیده است. هر تکه اش هزاران حرف دارد. گرد و غبار امانش را گرفته. با دستم کمی از خاک ها را کنار زدم. نفس راحتی کشید. جان تازه ای گرفت و راه تنفسش باز شد. اگر چشم داشت حتما پر از برق و ذوق می شد. لبخند پنهانش را میشد فهمید از اینکه مرا دی...

ادامه مطلب