انسانی که دلش می خواهد همه چیز بداند... اوهام این نوشته، برگیست برای زنده بودن. برای عبور از مشقات تمام اتفاقاتی که چون غبار بر روح و جانمان نقش بسته است . ملالت هایی که در میان تمام اصوات و صور، از دور و نزدیک بر ما گذشت اما خم نیاوردیم، دوتا نشدیم و همچنان امیدوار و بی امید به این بیهودگی عمر ، ادامه می دهیم. چه روزگار، بی پروا بر تمام اوهاممان تاخت. تو گویی بازماندگانی چند از میدان های بزرگی هستیم که باید خبر ماوقع را به گوشه گوشه ممالک تحت اختیار برسانیم و پرچم به دست فریاد برآریمادامه مطلب

از لابه لای خودکارهای درون جعبه یکی را برداشتم. فکر میکنم بهترینش را. ( بالای کتابخانه دو جعبه خودکار وجود دارد. یکی فانتزی تر و آن یکی رسمی تر. حالا اما هیچکدامشان مناسب نوشتن نیست. خشک شده اند.) شروع به نوشتن کردم . چند خطی نوشتم:«عاشقانه هایم ته کشیده اند، برایم از تو نوشتن سخت است و طاقت فرسا. بیا بنشین و از خودت بنویس، از من، از عشق. بنویس که دلتنگ یعنی چه؟ بنویس عشق چگونه است؟ بنویس این مرا که برایت می خواهد بنویسد. برای چند دقیقه زبان من باش، ذهن من باش و از خودت بنویس که مرا یارای نوشتن نیست. بیا و بنشین و بنویس که عاشقانه چیست؟»آخر مگر می شود عاشقانه را نوشت؟ عشق را نوشت؟ هر بار احساس میکردم هیچ نوشته ای نمی تواند حرفم را بزند . هر بار میگفتم نه... ادامه مطلب

پررنگ ترین کلمه ای که در ذهنم نقش بسته ، دلتنگی است. اشتباه است که فکر کنم چون دلگیرم ، احساس دلتنگی هم به سراغم می آید. چرا که انسان ها اغلب دلگیری را با دلتنگی اشتباه می گیرند. اما من تفاوت این دو را خوب می دانم .گاه برای اینکه از این دلتنگی رها شوم هیچ چاره ای نمی بینم. این همان چیزیست که در من رخنه کرده و آهسته تمام وجودم را فراگرفته است. کسی هست که معنای دلتنگی را بهتر از من بفهمد؟ کیست که بداند دلتنگی چیست؟ از خود پرسیده باشد که دلتنگِ چیست و در همان حال که به این موضوع فکر می کند، رویاهایش سر باز کند، بغض گلویش را بفشارد و اشک در چشمانش جمع شود و با این حال باز هم بپرسد که دلتنگی همین است؟ نه، دلتنگی چیزی بیش تر از بغض و اشک می تواند باشد. دلتنگی ای نهفته در اعماق وجود آدمی...+ شرح باز شدن رویا شاید برای بعد... ادامه مطلب

راستش قرار بود این متن، متنی احساسی یا شاید عاشقانه باشد.اما این روز ها از هر دری وارد می شوم به سیاست ختم می شود. آمدم احساسات این روز ها را بنویسم ، درنهایت چیزی جز اتفاقات سیاسی نسیبم نشد . آمدم از عشق بنویسم اما این روزها عشق هم بوی خودش را نمی دهد. باری، این متن قرار بود در برگیرنده احساسات این سه ماهه من باشد، نسبت به اتفاقات این مدت، اما ظاهراً از احساسات هم یک مشت سیاست برایمان مانده. درست است، روزگار، روزگار سیاست است و همه ما سیاسی هستیم.به هر حال، در مدت این سه ماه تمام اتفاقات را رصد کردم، گاهی برای خودم چیزهایی نوشتم ، گاهی برای خودم گریستم ، گاهی برای دیگران گریستم، گاهی خواستم کاری انجام دهم و سهم خود را ادا کنم. هرچه بود، این مدت پر بود از تناقض. گاهی اشک، گاهی لبخند، گاهی خشم و گاه مهر و عطوفت.نمی دانم، احساسات کمترین چیزی است که در این متن می گنجد. اما خوب می دانم اینجا کجاست. اینجا خاورمیانه است . سرزمین نفرین شده. نفرین یهوه، نفرین پدر، نفرین الله، نفرین زئوس و نفرین بیشمار خدای دیگری که در این منطقه وجود داشته اند . سرزمین خدایان نفرین شده ، شاید هم نفرین کننده.و این بار ، خدایان همه با هم دست به کار شده اند ... ادامه مطلب

با تاخیر... یک روز ، وقتی که تمام زندگیت را روی دست میگیری، وقتی تمام آرزوهایت در ذهنت رژه می روند، وقتی همه ی تو در میان همه ی روزهای گذشته از مقابل چشمانت عبور می کنند، وقتی تمام می شوی و تمام نمی شادامه مطلب

و امید موهبتی است که از جهان دیگری بر دل ما کاشته شده است... روزی که قیمت دلار از 20 هزار تومان فرا تر رفت یادمه یه نوشته ای نوشتم برای خودم و حالا تو این روزها اون نوشته رو پیدا کردم و خوندم و همزمانادامه مطلب

نیمکت چوبی قدیمی که سرتاسرش را خاک بلعیده است. رنگ پریده و زوار در رفته، ظاهرش داد می زد مدت زیادی است که او را اینجا گذاشته اند و رفته اند.انگار می خواهد چیزی بگوید. درونش را می شود فهمید. پر است از داستان های هزاران نفر که روزی قسمتی از زندگی خود را با او گذرانده اند. انگار دلش می خواست کسی کنارش بنشیند و او لب به سخن باز کند و بگوید هرچه در این سال ها دیده و شنیده است. هر تکه اش هزاران حرف دارد. گرد و غبار امانش را گرفته. با دستم کمی از خاک ها را کنار زدم. نفس راحتی کشید. جان تازه ای گرفت و راه تنفسش باز شد. اگر چشم داشت حتما پر از برق و ذوق می شد. لبخند پنهانش را میشد فهمید از اینکه مرا دیادامه مطلب

این روز ها بیماری بی منطقی به شدت گریبان طیف عظیمی از جامعه را گرفته است و خیلی از افراد جامعه ما با این بیماری روزگار می گذرانند. یکی از عوامل این بیماری که زودباوری را در پی دارد و همچنین گزینش مطالب موافق افکار جاهلانه و بدون تفکر، فضای گسترده مجازیست که از همه نوع مطالب علمی، مذهبی، سیاسی و ... در آن یافت می شود. مطالبی علمی که بدون هیچ مبنای علمی و بر پایه بعضی خرافات و سنت های نادرست رواج پیدا کرده است و بعضا موجب بروز مشکلاتی برای همه استفاده کنندگان از آن شده است. بی منطقی و در پی آن دیگر بیماری ها در مباحث سیاسی و مذهبی بیشتر خودنمایی می کند. مطالبی که هر روزه در این فضای گسترده برای همه گفته می شود و به دلیل زودباوری و عدم تحقیق درستی مطلب به تایید مردم می رسد. مشکلاتی که این بیماری در جامعه بوجود آورده را همه دیده اند. در مقابل این افراد اگر سخنی بر خلاف عقاید آنها زده شود مورد نکوهش قرار می گیرید و اگر چیزی گفتید و نتوانستند جواب سخنتان را دهند به جاهل بودن متهم می شوید و اینکه چیزی نمی دانید. این بیماری حاد مشکلاتی برای جامعه بوجود آورده و روز به روز در حال شیوع است و گریبادامه مطلب

این روزا از کوچه خیابون که دو نفر ایستادن و با هم صحبت میکنن بگیرین تا صف نانوایی و داخل تاکسی شاهد تحلیلگرایی میشیم که از همه چی سر در میارن و تو همه زمینه ها تخصص و فوق تخصص دارن. گاهی آیت ا... میشن و گاهی تحلیلگر مسائل یمن و سوریه تا برسه به رئیس شرکت ایران خودرو و بعضا رئیس جمهور. اوضاع جامعه رو جوری براتون تحلیل میکنن که شما ناخودآگاه حس میکنین فرد مورد نظر معاون یا مشاور وزیر یا حتی شهردار منطقه هستن!!! مثلا شما بگی تخم مرغ جوری از شرایط بازار صحبت میکنن که انگار رئیس صنف تخم مرغ فروشا هست طرف. همون لحظه اکه اگه حرف رو چرخ بدین سمت ساختمان همون فرد میشه پیمانکار شهرداری و اکه راجب برجام صحبت کنین میشه رئیس گروه مذاکره کننده. برای تحلیلگر شدن هم راه های ساده ای وجود داره. یکی از ساده ترین راه ها اینه که یه هفته مرخصی بگیری و یک عدد تاکسی اجاره کنی. من تضمین میدم اگه خطی کار کنین و توی مسیرهای طولانی تو این یه هفته شما به یکی از بهترین تحلیلگرا و متخصصای مملکت در تمام زمینه ها تبدیل میشین. برای باز کردن بحث هم فقط کافیه رادیو تاکسیتون روشن باشه و خود به خود بحث شروع میشه بدون هیچ صادامه مطلب

ماجرای جنگ آدمی و زندگی به بلندای عمر بشر است. به گمانم از همان روز اول زندگی آدم و خلقت او جنگ میان او و زندگی یا به زبان دیگر روزگار شروع شد... زندگی معنا گرفت و وسوسه های شیطان و داستان خوردن آن میوه ممنوعه و ... اما همان هنگام هم که آدم از آن بهشت زیبا و قشنگ و پر از نعمت های فراوان به زمینی خشک پای گذاشت، باز هم دست از جنگ با روزگار نکشید... چرا؟ اشتباهی انجام داده بود اما زندگی کرد... ادامه ی زندگی او باعث شد که ما الان به اینجایی که هستیم برسیم... فکر کنید اگر آن انسان پس از اتفاق بدی که برایش افتاد از زندگی نا امید می شد و می کرد آنچه نباید می کرد چه اتفاقی می افتاد؟!؟ او به خاطر همین ادامه ی زندگی شد آدم ابوالبشر... زندگی همیشه ادامه دارد و جنگ با آن نیز هم... گاه او چیره می شود و گاه ما... دلیل نمی شود که ما همه چیز را کنار بگذاریم و بگوییم نباید می شد... انسان ها قدرت تغییر همه چیز را دارند... این قدرت درون همه آنها نهفته است. گاه از آن استفاده می کند و گاه... پس ... زندگی ادامه دارد... تسلیم نشویم... + :) ادامه مطلب

نمیخواستم امشب بنویسم... نمیخواستم از دلتنگیام بنویسم دگ... هنوزم نمیخوام... اما وقتی برمیگردم عقب میبینم هیچ جا بجز اینجا دلتنگیامو نه گفتم نه نوشتم... مأمن امن من... از درد و دل کردنم خوشم نمیاد... احساس میکنم یه باریو رو دوش یکی میزارم... از پست موقتم به شدت بدم میاد... به نظرم پست موقت واسه حرفاییه که میخای یه بار بزنی و چشمت دگ بهش نیفته... دگ نه حسش کنی نه ببینیش نه بفهمیش... این روزا این حرفام زیاد شده... خیلیا هستن که دوس دارن به جای حرف زدن بنویسن اما من چون حرف زدن بلد نیستم مینویسم... البته اولش اینجور بود حالا که دگ هیچ کدومشو بلد نیستم... بگذریم مثه همیشه.ادامه مطلب

تاسوعا باشد و تنها باشی و دلگیر تر از همه روز... خدا رحم کند...

انگار این روزها را دلگیر آفریده اند...

بعد از تو دلگیری معنای دیگری به خود گرفت...

اینجا همه در تکاپوی تو هستند و ما ...

غم ما کجا و غم تو کجا...

تاسوعا باشد و تنها باشی و دلگیر تر از همه روز... خدا رحم کند...

+ ...